Historiek

Ontstaan

SOS wilde dieren bestaat al ruim 40 jaar. Begin de jaren '70 besloot Marnic Vermeersch als gepassioneerde vogelliefhebber, gekwetste vogels en wilde dieren op te vangen en te verzorgen in de Vlaamse Ardennen. In de tuin werd een bijgebouw ingericht met binnenkooien en een aantal buitenkooien opgetrokken. Samen met zijn dierenarts werd een vergunning aangevraagd en werden per jaar een kleine honderd dieren verzorgd. Met de jaren groeide Marnic's ervaring in de verzorging van noodlijdende wilde dieren. En met succes: nestjongen, verkeersslachtoffers, zieke dieren, ontsnapte vogels... kwamen terecht in de 'De Ransuil' (VOC Lierde). Door zijn actieve rol in lokale natuurverenigingen kreeg zijn centrum steeds meer en meer bekendheid. Aanvankelijk werd de opvang enkel door Marnic en zijn vrouw gedaan, maar gelukkig boden vrijwilligers waaronder Filip Berlengee (huidig voorzitter) en Nancy Van Liefferinge (huidig asielhouder) hun hulp aan.  

In 2003 werd beslist een vzw op te richten. Door gezondheidsredenen namen Filip en Nancy het opvangcentrum in 2007 over. Toen volgden er jaren met drukbezette weekenden door de bouw van ruime buitenkooien. Door hun inzet groeide het opvangcentrum in de loop van de jaren uit tot een veelzijdige organisatie op gebied van natuur, educatie en de opvang van onze inheemse wilde dieren. Het centrum werd door de jaren heen een begrip in de regio en vangt jaarlijks meer en meer dieren op. Stilaan verhuist de intensive care naar Geraardsbergen en veranderde de naam dan ook naar VOC Geraardsbergen-Lierde. 

 

Verhuis

Afbraak VOC LierdeVanaf 2009 werd alles in het werk gesteld om de werking van het opvangcentrum te centraliseren op één locatie te Geraardsbergen. Bovendien werd de huur in Lierde werd stopgezet. De zoektocht naar een nieuwe locatie begon. Gezien de onderhandelingen met zowel lokale als regionale overheden op niets uitdraaiden en er ondertussen al meer dan 1000 dieren per jaar worden opgevangen, werd in allerijl de garage en de tuin van Filip en Nancy ingericht. Een aantal dieren werd overgeplaatst naar andere opvangcentra. De eerste jaren waren een hel: te weinig kooien, te weinig medisch materiaal, te weinig geld om dierenartsen te betalen… elk ‘vrij’ moment werd gebruikt om uit te breiden, constructies te timmeren… Er kwamen meer vrijwilligers bij en bijna elke zaterdag kregen de kooien een grote kuis. Van de resten van de kooien uit de Langemunte in Lierde werden nieuwe constructies gemaakt. Een heel enthousiaste schrijnwerker werkte weken door aan de buitenverblijven. Constructies op een hellend terrein vergen immers heel wat ervaring. Pas in 2012 kon er terug een vliegkooi gebouwd worden zodat we de grotere vogels kunnen testen op hun vliegvermogen.

 

Toekomst

Langzaam maar zeker blijft het centrum uitgroeien en is SOS wilde dieren niet meer weg te denken uit de regio. De zoektocht naar een geschikte locatie blijft echter onverminderd verder gaan. Het opvangen van dieren is immers een gemeenschapstaak want elke overheid is immers verplicht om opvang te voorzien voor dieren op het grondgebied. En gezien dit momenteel nog steeds op privaat terrein is, moeten we dit een meer bestendige bestemming kunnen geven.